मध्ययुगीन किमयाशास्त्रज्ञांनी शिसे सोन्यात रुपांतर केल्याचे पाहून स्तब्ध झाले असते – परंतु सीईआरएनच्या अत्यंत मोठ्या हॅड्रॉन कोलिडर (एलएचसी) मधील वैज्ञानिकांनी हेच केले आहे. अणु बॅशच्या ऐवजी जवळच्या-मिसळलेल्या टक्करांद्वारे, ice लिस सहयोगातील टीम प्रत्येक सेकंदाला 89,000 अणूंच्या दराने सुवर्णात रूपांतरित करू शकते. जरी प्रत्येक सोन्याचे अणू एका सेकंदाच्या अगदी लहान अंशातून वाचले असले तरी, हा प्रयोग आधुनिक कण भौतिकशास्त्राच्या सुस्पष्टतेचा एक करार आहे. हे अणूची रचना बदलण्याच्या एलएचसीच्या वाढत्या क्षमतेचे प्रमाण आहे.
सीईआरएन वैज्ञानिक एलएचसी येथे प्रोटॉन रिमूव्हल वापरुन आघाडीपासून सोने तयार करतात – परंतु केवळ दुसर्‍या विभाजनासाठी
नुसार अहवाल सीईआरएन कडून, तीन प्रोटॉन लीड न्यूक्लीमधून काढून टाकले जातात, ज्यामुळे त्यांचे सोन्यात रूपांतर होते. जेव्हा आघाडी अणूंनी एकमेकांना चुकवली तेव्हा हे विचित्र रूपांतर झाले, परिणामी शक्तिशाली इलेक्ट्रिक आणि चुंबकीय क्षेत्रे ज्यामुळे कण बदलू शकले. अ‍ॅलिस प्रोजेक्टचे प्रमुख मार्को व्हॅन लीयूवेन यांनी नमूद केले की, त्यांचे शोधक मोठ्या आणि लहान कण-इव्हेंटच्या दोन्ही मोजमापांवर कार्य करतील कारण ते लहान बदल भिन्न असतील हे आपल्याला पाहण्याची गरज आहे.
आश्चर्यकारक अणू-प्रति-सेकंदाची संख्या असूनही, २०१ and ते २०१ between दरम्यान तयार केलेल्या सोन्याच्या एकूण वस्तुमानाने केवळ २ pic पिकोग्राममध्ये भर घातली-उघड्या डोळ्यापेक्षा दृश्यमानपेक्षा कमी. सहयोगातील भौतिकशास्त्रज्ञ उलियाना दिमित्रीवा यांनी हे स्पष्ट केले की ते एलएचसीमधील या प्रकारच्या सोन्याच्या उत्पादनाचे पहिले निरीक्षण आणि त्यांच्या अत्याधुनिक शोधकांसह दर्शविते. अलीकडील अपग्रेड्स जवळजवळ दुप्पट आउटपुट असले तरी, सोन्याचे आर्थिकदृष्ट्या अधिक प्रतीकात्मक, वैज्ञानिकदृष्ट्या राहिले आहे.
निष्कर्षांना केवळ नवीनतेपेक्षा व्यापक महत्त्व आहे. भौतिकशास्त्रज्ञ जॉन ज्वेट यांनी स्पष्ट केल्याप्रमाणे, हे सैद्धांतिक मॉडेल्समध्ये इलेक्ट्रोमॅग्नेटिक विघटनाचे उत्कृष्ट ट्यूनिंग आहे आणि हे बीमच्या नुकसानीचा अंदाज लावण्यास मदत करते, जे एलएचसी तसेच भविष्यातील टक्कर सुधारण्यासाठी महत्त्वपूर्ण आहेत. व्यावसायिक किमया विज्ञान कल्पित क्षेत्रात राहिली आहे, परंतु कण हाताळणी आणि अणु विज्ञानाची समज पुढे आणण्यास मदत करते.
सोन्याचे हे क्षणिक कलाकृती केवळ मानवी सर्जनशीलताच नव्हे तर आजच्या अंतराच्या तंत्रज्ञानाने जुन्या che केमिस्टच्या इच्छेपासून प्रवास केला आहे.
मुख्य संपादक : – इमरान शेख
